Het verhaal van het museum

Het idee om een museum te wijden aan de watersnoodramp van 1953 is door de jaren heen meerdere keren geopperd, maar telkens is het bij plannen gebleven. De Phoenix-caissons waarmee in oktober 1953 het dijkgat bij Ouwerkerk is gesloten blijven lange tijd niet veel meer dan markante betonnen kolossen in het landschap.

Een project
Tot de 40-jarige herdenking van de ramp in 1993 oude ideeën weer doet opborrelen. Er wordt een werkgroep opgericht en onder leiding van Ria Geluk wordt het project watersnoodmuseum nu echt van de grond getild. De lat wordt hoog gelegd. De werkgroep komt met het plan voor een watersnoodmuseum in de Phoenix-caissons. Een uitdaging voor bouwkundige Evert Joosse uit Kloetinge die – gesteund door een groep vrijwilligers – de plannen uitwerkt.

Meerjarenbeleidsplan 2015-2018
Klik hier voor het Meerjarenbeleidsplan 2015-2018

Plattelandsvernieuwing
Voor de inrichting wordt het Utrechtse bureau voor educatieve communicatie Podium ingeschakeld en begint een zoektocht naar mogelijkheden om het project te financieren. In het kader van het project Plattelandsvernieuwing komen overheden, bedrijven en fondsen over de brug met subsidies.

In september en oktober 2000 is de inrichting zover gevorderd dat besloten wordt tot een proefopenstelling van het museum. In de daarop volgende winter wordt de inrichting afgerond. Toenmalig staatssecretaris van Verkeer en Waterstaat Monique de Vries tekent op 2 april 2001 in gezelschap van vrijwilligers, sponsoren en veel genodigden voor de officiële opening van het Watersnoodmuseum.

Daarna is het museum flink uitgebreid en verbouwd. Alle vier Phoenix-caissons in het dijklichaam in Ouwerkerk zijn door gangen met elkaar verbonden en ingericht als expositieruimten. Herinneren en herdenken zijn sleutelwoorden voor het museum, maar de expositie heeft vooral een educatieve functie. Overal in het museum wordt de verbinding gelegd tussen de watersnoodramp en nieuwe inzichten op het gebied van waterbeheer.

Beelden
Wie een indruk wil krijgen van verbouwing en uitbreiding kan kijken naar een filmpje uit 2007 en een meer recent filmpje. Van de operatie zijn ook veel foto’s gemaakt.

Nationaal monument
Op 6 november 2003, precies 50 jaar na de sluiting van het laatste dijkgat bij Ouwerkerk, verleent toenmalig minister van binnenlandse zaken Johan Remkes de vier caissons waarin het Watersnoodmuseum gevestigd is de titel Nationaal Monument Watersnood 1953.

Ook de omgeving maakt deel uit van het Nationaal Monument. De kreken, het nog aanwezige stukje oude zeedijk, de inlagen, de nieuwe zeedijk en het natuurgebied rondom de kreken zijn immers het directe gevolg van de watersnoodramp van 1953.

Een uitkijktoren op het dijkje bij caisson 4 biedt uitzicht over de inlagen naar de Oosterschelde. In het zanddijkje tussen de inlagen zijn kleinere caissons te zien. Bij de uitgang van caisson 4 staat het monument dat de gemeente Schouwen-Duiveland heeft laten maken ter nagedachtenis aan de slachtoffers van de watersnoodramp.

Wandelroutes
In het gebied rondom het watersnoodmuseum is een aantal wandelroutes, variërend in lengte van 2 tot 8 kilometer, uitgezet. De routes voeren niet alleen door de directe omgeving van het watersnoodmuseum, maar ook in Ouwerkerk langs de begraafplaats en de geschenkwoningen voor bewoners van het dorp die door de ramp hun huis zijn kwijtgeraakt.