Residentie Watersnoodmuseum 2025-2026

Cindy Bakker richt zich op alledaagse, industriële objecten die ons dagelijks leven vormgeven — van verkeersborden tot reddingsboeien. Ze vertaald dit naar sculpturen, schilderijen, installaties en werk in de openbare ruimte. 

"Ik werk als maker vaak op locatie, waarbij ik mij laat inspireren door de omgeving, objecten, herinneringen en vertaal dit vaak in groot sculpturaal een kleurrijk werk. Hierbij maak ik gebruik van een eenvoudige vormentaal en grote gebaren die voor ieder vaak een bepaalde herinnering of herkenning met zich meedragen. In het museum wil ik op zoek gaan naar objecten die mij iets vertellen over de geschiedenis van de Ramp, maar ook andere verhalen zoals de rol van vrouwen, de omgeving van Schouwen-Duiveland en het gebouw zelf."

Larissa Schepers is een beeldend kunstenaar met een achtergrond in textiel. Haar expertise in textieltechnieken vormen de basis voor haar manier van werken waarin ze ruimtelijke objecten creëert van kralen. Ze onderzoekt de culturele en historische geschiedenis van de kraal en vertaalt dit naar objecten die ze ziet als de dragers van verhalen. 

"Tijdens de residency wil ik de verhalen over de Watersnoodramp verzamelen. Mijn eerste vragen zijn: Hoe kun je verbinding leggen in tijden van catastrofe? Wat neem je mee? Wat laat je achter? Deze verhalen breng ik samen – met de mensen uit de omgeving – waarbij ik ook inspiratie zoek in Zeeuwse streekdrachten, hun symboliek en mythologie."

Florian Braakman is een kunstenaar met fotografie als medium. Hij wordt gedreven door vragen over thuis, migratie en de ruimtes om hem heen, Voor hem hebben kunst en fotografie altijd de belofte in zich gehad om meer te leren over de wereld om hem heen en zijn relatie daarmee

"Ik vertel in mijn werk vaak gelaagde verhalen over de realiteit van het hedendaagse stadsleven. In Zeeland wil ik me richten op het landschap, op de verschillende generaties die hier wonen en ook mensen die via migratie hier zijn gekomen om werelden te verbinden. Het gaat om persoonlijke verhalen, via fotografie, film en geluid en om de magie, maar ook het gevaar van water in beeld te brengen."

Iris Bouwmeester. De tekeningen en sculpturen van beeldende kunstenaar Iris Bouwmeester worden gevormd door haar interesse in geologische en biologische processen. Ze is geraakt door hoe leven steeds opnieuw begint, zelfs onder moeilijke omstandigheden. Die verwondering vormt haar grootste motivatie om kunst te maken. 

"Ik onderzoek hoe landschappen ontstaan en veranderen. Ik ben benieuwd hoe de zee tekeningen en kleine sporen achterlaat zoals de slijtage van schelpen of aangespoeld afval, maar ook groot gevolgen heeft zoals de aantasting van menselijke ingrepen zoals dijken of bunkers. Ook ben ik nieuwsgierig naar de geschenken die vanuit heel de wereld naar Nederland zijn gestuurd als hulp na de Watersnoodramp. Het ontroerd me dat zelfs arme landen hielpen door te sturen wat ze hadden."

Isamo Thissen benadert het landschap als een archief van menselijke activiteit. De sporen die wij (indirect) in het natuurlijke en maatschappelijke landschap achterlaten, vormen zowel de aanleiding als de basis van haar werk. In haar weergaves van textiel laat ze zien dat er overal visuele schoonheid te vinden is, ook als dit niet zo is bedoeld. 

"Ik probeer mijn werk te benaderen zoals een filosoof: nieuwsgierig en door vragen te stellen. In het schemergebied tussen vragen en weten kan alles nog gebeuren. In mijn fotoarchief bevinden er veel prachtige verzamelde beelden uit vervlogen tijden, maar ook van nu. Een kudde koeien op het dak tijdens de overstroming, ouders die tijdens een storm de was tegen wil en dank ophangen, een vrachtschip dat door het kruiend ijs moet varen. Dit is mijn startpunt om tijdens de residency aan de slag te gaan."

Tommy van der Loo heeft geschiedenis, ongelijkheid en dood als hoofdonderwerpen in zijn beeldend werk, die hij tot uitdrukking brengt in sculpturale werken die zijn gestoeld op eeuwenoude beeldtradities. In zijn werk gaat hij uit van zowel menselijke als dierlijke figuratie, maar in een hedendaagse variatie die ontstaat door een diepgaande interesse voor de doorwerking van het Nederlandse koloniale verleden.

“De residentie van het Watersnoodmuseum geeft mij de kans om met andere ogen te kijken naar Curaçao. Zo heb ik in een mangrovebos olieresten gevonden van een olieramp van meer dan 30 jaar geleden voor de kust van Venezuela. Ik ben dan ook van plan om een creatief onderzoek te doen naar de invloed van milieuvervuiling op de natuur en de mensen op Curaçao in relatie tot de ramp hier.”

Eugenie Boon is een beeldend kunstenaar uit Curaçao. Haar multidisciplinaire praktijk omvat schilderkunst, sculptuur, installatie en performance, en richt zich op de vertaling van complexe denksystemen naar visuele en ruimtelijke vormen. Vanuit invloeden van het Caribisch landschap, orale tradities en gelaagde geschiedenissen onderzoekt zij hoe culturele, spirituele en natuurlijke structuren de menselijke ervaring vormen. Door middel van symboliek, analogisch denken en spel creëert zij werken waarin verschillende lagen van betekenis samenkomen en voelbaar worden.

“Tijdens mijn residentie onderzoek ik de relatie tussen water, landschap en geschiedenis binnen de context van het Waternoodmuseum en de omgeving. Ik verken hoe water niet alleen als bedreiging, maar ook als vormende en verbindende kracht functioneert binnen cultuur en collectief geheugen. Vanuit mijn interesse in bord/kaartspelen wil ik een wand- of vloerinstallatie ontwikkelen waarin dit onderzoek wordt vertaald naar een ruimtelijke verbeelding. Door verhalen, patronen en symboliek samen te brengen, ontstaat een werk dat reflecteert op hoe we ons tot water verhouden, en hoe we daarin vormen van heling en voortbestaan kunnen herkennen.”